Ale ta nasza wspaniała, stara uczelnia dostarcza nam pewnych pociech.
Powiedziałbym bezmiernych, sir.
Mogę więc założyć, że byłbyś niepocieszony, gdybyś odkrył,
iż twe zachowanie lub postępowanie jest przyczyną jej smutku?
Naturalnie, sir. Byłbym bardzo niepocieszony.
To dobrze. Byłem tego pewny.
U nas w Cambridge zawsze byliśmy dumni ze swej atletycznej postawy.
Zawsze wierzyliśmy, że nasze gry są niezbędne
do uzupełnienia edukacji Anglika.
Kształtują one charakter.
Rozwijają odwagę, uczciwość i zdolności przywódcze.
A co najważniejsze, nienaruszalnego ducha lojalności,
koleżeństwa i wzajemnej odpowiedzialności.
- Zgodziłbyś się z tym? - Tak, na pewno.
Obawiam się, że na łonie tej uczelni zrodziło się podejrzenie -
a mówiąc ci o tym, w żaden sposób
nie podważam twych osiągnięć, z których się wszyscy cieszymy -
że w swym entuzjazmie w dążeniu do sukcesu
być może zatraciłeś wizję niektórych z tych ideałów.
Mogę spytać, jaką formę przybiera ta nielojalność, ta zdrada?
- Och, nie ma mowy o zdradzie! - Wspomniano słowo smutek.
Mówi się, że używasz osobistego trenera.
Pana Mussabini, tak.
- Czy to Włoch? - Tak, jest włoskiego pochodzenia.
- Rozumiem. - Ale nie jest całkowicie Włochem.
- Cieszę się, że to słyszę. - Jest pół-Arabem.
Mamy rozumieć, że zatrudniasz owego pana Mussambini na zasadzie profesjonalnej?
Sam Mussabini jest najlepszym, najbardziej zaawansowanym,
jasno myślącym trenerem lekkoatletyki w tym kraju.
Czuję się zaszczycony, że udziela mi swojej uwagi.
Niemniej jednak jest profesjonalistą.
A czym miałby być? Jest najlepszy.
Ale w tym miejscu, panie Abrahams, nasze drogi niestety się rozchodzą.
Widzisz, ta uczelnia wierzy, że droga amatorska
jest jedyną drogą prowadzącą do satysfakcjonujących rezultatów.
Jestem amatorem.
Ale masz profesjonalnego trenera.
Nabrałeś profesjonalnego nastawienia.
W ostatnim roku koncentrowałeś się na rozwinięciu własnej techniki
w długotrwałej pogoni, że się tak wyrażę, za indywidualną chwałą.
Nie jest to program sprzyjający rozwijaniu ducha zespołowego.
Od początku do końca jestem człowiekiem Cambridge.
Od początku do końca jestem Anglikiem.
To, co osiągnąłem i co zamierzam osiągnąć, jest dla mojej rodziny,
mojej uczelni i mojego kraju.
I czuję się bardzo dotknięty sugestią, że jest inaczej.
Twoim celem jest wygrana za wszelką cenę, czyż nie tak?
Za wszelką cenę - nie. Ale dążę do wygrania w ramach regulaminu.
Może wolałby pan, abym grał jak dżentelmen i przegrał?
Wolałbym to, niż abyś grał jak jakiś sklepikarz.
Mój drogi chłopcze, twoje podejście jest - wybacz, że tak powiem - nieco plebejskie.
Należysz do elity
i dlatego powinieneś odpowiednio postępować.
Dziękuję, sir,
za pańską gościnę.
Był to wielce oświecający wieczór.
Dobranoc panu.
Wiecie, panowie,
pragniecie zwycięstwa tak samo jak ja.
Ale osiągniętego z pozorną łatwością bogów.
Wyznajecie archaiczne wartości wpajane dzieciom w prywatnej szkole.
Oszukujecie tylko samych siebie.
Wierzę w pogoń za doskonałością
i w sobie poniosę przyszłość.
Proszę, Hugh, oto twój Semita.
Inny bóg.
Inny ceI wędrówki.
Haroldzie! Haroldzie! Weszliśmy.
Wszyscy! Ty, Henry, Andy i ja, wszyscy żeśmy weszli!
Ty na 100 i 200 metrów, Andy na 400 i przez płotki,
Henry na milę, a ja na terenowy z przeszkodami.
Witaj, Paryżu!
Eric Liddell też wszedł.
Rywale spod tej samej flagi.
Masz szansę na rewanż, co?
Nie mogę się doczekać.
Witamy w Dover, lordzie Birkenhead.
Czy jankesi są tak dobrze wytrenowani,
że wytrą podłogę naszymi chłopakami?
Na pewno jest prawdą, że Amerykanie przygotowali się poważnie,
może zbyt poważnie, na odniesienie sukcesu.
Ale czujemy, że na swój niewyszukany sposób, zdołamy im się przeciwstawić.
Czy myśli pan, że drużyna brytyjska ma jakieś szanse
przeciwko takim amerykańskim zawodnikom jak Charlie Paddock i Jackson Scholz?
Wy Amerykanie macie mistrzów światowych,
ale te zawody odbywają się w Europie, a nie w klimacie Stanów Zjednoczonych.
Warunki paryskie na pewno będą bardziej krzepkie,
bardziej wojownicze i z pewnością bardziej rycerskie.
Lordzie Birkenhead, czy jankesi są tak dobrze wytrenowani,
że wytrą podłogę naszymi chłopakami?
Panowie Abrahams, Liddell i Lindsay...
To godni was przeciwnicy.
Eric!
Chyba nie przyjechałeś ze Szkocji, żeby mnie odprowadzić, co?
Nie. Sam siebie odprowadzam.
Chodź szybko, bo nam łódź odpłynie.
Hej, panie Liddell! Jakie ma pan szanse przeciwko Abrahamsowi?
Zrobię, co w mojej mocy. Na mniej mnie nie stać.
Panie Liddell!
Co pan sądzi o niedzielnych przedbiegach?
- Co takiego? - W niedzielę!
Myśli pan, że pobijecie Amerykanów?
Oto pan Abrahams! Jest tam!
- Panie Abrahams! - Nie mam czasu.
Cześć, Jeremy.
- Wygra Gilbert i Sullivan. - Bardzo dziękuję.
- Harold! - Sybil.
- Przyszłam życzyć ci powodzenia. - Cieszę się.
Wszystko rozumiem. Chciałam, żebyś wiedział.
Będę na ciebie czekała.
Niech się pan pośpieszy, panie Abrahams. Statek za chwilę odpływa!
Muszę już iść. Zobaczymy się za trzy tygodnie.
Pa.
Uwaga na stopień. Chcemy, żeby pan dojechał w jednym kawałku.
- Kiedy się dowiedziałeś? - Nie czytałeś gazet porannych?
Przedbiegi na 100 metrów są w niedzielę po ceremonii otwarcia,
półfinały i finały kilka dni póżniej.
To tylko przedbieg.
Czy to robi jakąś różnicę?
Aha, robi.
I choć miałaby was opanować pokusa,
aby paradować po ulicach Paryża w świeżo nabytych kreacjach -
a jest to pokusa trudna do odparcia -
w imieniu Komitetu Olimpijskiego proszę was,
abyście odłożyli ten pokaz mody
do zakończenia ceremonii otwarcia.
Pragnę wam przypomnieć,
że jesteście grupą wybrańców.
Stanowicie niewątpliwie
największą siłę atletyczną, jaka kiedykolwiek opuściła to wybrzeże.
Staniecie twarzą w twarz z czołówką światową-
brązową i żółtą, białą i czarną,
młodą i żarliwą tak jak wy,
z flotyllą stóp i o silnych kończynach,
z każdego cywilizowanego kraju na powierzchni ziemi.
Nie wątpię w to,
że wywiążecie się ze swych zadań honorowo i... z dystynkcją.
Życzę wszystkim powodzenia.
Myślami nie jesteś przy nas.
Myślisz tylko o biegach, zawodach, medalach i o tempie.
Jesteś tak przepełniony, że nie możesz ustać spokojnie!
Jennie! Nie przejmuj się tak.
Jednak się przejmuję, Eric. Boję się o ciebie.
Boję się,jaką szkodę może ci to wyrządzić.
- Wiesz, jaki dziś dzień? - Aha. Niedziela.
Czy Dzień Pański jestpo to, żeby grać w futbol?
Podejmujesz się strasznego kroku, Liddell.
Cała Brytania będzie cię oglądać.
Nie jestem pewny, czy zrozumieją.
Nie jestem pewny, czy sam rozumiem.
Sam też nie jestem pewny, sir.
Ostatnie trzy lata poświęciłem całkowicie bieganiu
po to, żeby znaleźć się na tym statku.
Porzuciłem rugby.
Ucierpiały studia.
I ciężko zraniłem kogoś, kto jest mi bardzo drogi.
Bo powiedziałem sobie,
że jeśli wygram, to wygram dla Boga.
A teraz siedzę tutaj i niszczę to wszystko.
Ale tak muszę.
Gdybym pobiegł, złamałbym prawo boskie.
Pomyliłem się.
Mój chłopcze, sprawy tak stoją, że nie możesz startować.
Ale jeszcze się nie wyrywaj, Liddell.
Zostaw to mnie.
Nic nie mów. Poczekaj, aż dojedziemy do Paryża.
Porozmawiam z Francuzami.
Mam pewne wpływy
i walczyliśmy razem na wojnie.
Zawdzięczają nam coś niecoś.
Nie rozumiem.
Te żabojady nie mają zbytnich zasad.
Ale w sytuacji takiej jak twoja
nigdy nic nie wiadomo.
Może mi się uda.
Może uda mi się ich przekonać.
Francuzów, sir?
Co mogą zrobić?
Oczywiście przełożyć te cholerne przedbiegi.
Miłego wieczoru.
Dobranoc.
Jak kot
Czaimy się na ofiarę
W strasznej ciszy
Czujemy swą niewiarę
Wszystko zamarło
Słowa więdną w gardle
Słychać by było krok stawiany przez muchę
Hej, przyjaciele, co tniecie przez morza
Zawrzyjcie rozejm z nawigacją
Przed wami inna stacja
Zamieńcie piractwo
Na małe włamanko
Mamo, szkoda, że nie widzisz tej cudownej atmosfery po wyjeździe z Anglii.
Harold przy pianinie nuci ukochanego Gilberta i Sullivana.
Śmiejemy się i odpoczywamy, gadamy o wszystkim oprócz zawodów.
Jesteśmy tu dla Brytanii i dobrze to wiemy.
Ja jestem tu dla ciebie, Mamo.
Dla ciebie i Papy. Mam nadzieję, że będziecie ze mnie dumni.
Każdy z nas
jest gotów dać z siebie wszystko dla tego, co zostawiliśmy za sobą.
"Championi z Ameryki przybijają do Francji".
Oto i Paddock.
Charles Paddock.
- A tam Fitch. - Mój Boże!
A tam Scholz.
Tak, to jest Scholz.
Mamy te same wymiary. Ale on ma siłę w każdym calu.
10,4.
On cię postawi na nogi, Harold!
Będziesz się bronił rękami i nogami!
Charles H. Paddock
i Jackson Scholz.
Najszybsi ludzie świata.
Szybciej!
Jeszcze szybciej, teraz lepiej!
Raz, dwa! Raz, dwa!
Szybciej!
Tak trzymaj, dalej!
Hej, Scholzy!
- Powodzenia, Andy. - Powodzenia, Harry.
Monty.
Wasza Królewska Wysokość, oto
Tom Watson z Nowej Zelandii.
Bardzo mi miło. Przybywa pan z daleka.
Jestem z Oksfordu. Otrzymałem list.
Skoro już tu jestem, zaprosili mnie do udziału.
- Bardzo oszczędnie. Ale czy umiesz biegać? - Spróbuję, sir.
- Co za duch walki. Powodzenia. - Dziękuję.
Królewskie błogosławieństwo.
- Jest nieoceniony. - O, patrzcie! KróI brata się z ludem.
Protokół, Monty. Protokół.
Jest po to, żeby wskazać, co nam wolno i, co ważniejsze, czego nam nie wolno.
Jackson Scholz. Bardzo mi miło.
Eric Liddell.
Dużo słyszeliśmy o panu.
Proszę wybaczyć.
Obawiałem się, że cię tu nie będzie.
Obawiam się, że jestem, sir.
Dobrze. To ci dobrze zrobi.
Rozluźnisz się trochę.
Książę Walii chciałby cię poznać.
Nie.
Nie. Nie, sir.
To nie wyjdzie dobrze.
Liddell... to twój przyszły król.
Odmawiasz podania mu ręki?
Czy twoja arogancja nie zna granic?
Granicą mej arogancji są wymogi mego sumienia.
Dobrze.
Więc umówmy się, że w ten sposób pozostawiamy ci pole manewru.
W porządku, sir.
Świetnie. Zaprowadzę cię do niego.
Wasza Wysokość, mam zaszczyt przedstawić pana Erica Liddella.
Co za przyjemność, Liddell.
Widziałem, jak grałeś w rugby dla Szkocji.
Wbiłeś nam kilka bramek.
Chyba tak.
Cieszę się, że wreszcie mamy cię po naszej stronie.
Świetny popis Lindsaya, nie uważasz?
- Tak, sir. Dobrze się spisał. - Przykład dla nas wszystkich.
Eric, chcę ci przedstawić Jego Miłość księcia Sutherlandu,
prezesa Stowarzyszenia Olimpijczyków.
- Bardzo mi miło. - I naszego przewodniczącego, lorda Cadogana.
Spocznij.
Rozluźnij się.
Cygaro?
Nie, oczywiście. Drinka też nie.
Panowie, oto jak mocne są zasady tego młodego człowieka.
Lord Birkenhead poinformował nas o twoim nastawieniu
do udziału w przedbiegach na 100 metrów.
Czy też lepiej byłoby powiedzieć - do braku udziału?
Tak byłoby lepiej.
Konsultowano się z nami też, w jaki sposób najlepiej podejść do Francuzów.
Do czego nie możemy dopuścić. Iść po prośbie do żabojadów? Nigdy!
To nie wchodzi w rachubę.
To kwestia godności narodowej. Patriotyzmu. Jestem pewny, że rozumiesz.
Tak, sam czułem, że to niepraktyczne rozwiązanie.
Więc czemu, do diabła, nie powiedziałeś?
Jako atleta doceniasz ekonomię wysiłku.
Chciałem brać udział. Byłem gotów spróbować wszystkiego.
Cóż, rozumiejąc sytuację,
postanowiliśmy zaprosić cię na małą pogawędkę,
żeby zobaczyć, czy można jakoś rozwiązać tę sytuację.
Jest tylko jeden sposób.
Będzie musiał zmienić zdanie i wziąć udział w biegu.
Nie mówmy tego, co oczywiste, Cadogan.
Trzeba zastanowić się, jak pomóc temu człowiekowi, aby sam podjął tę decyzję.
Obawiam się, że nic mi nie pomoże.
Nie będę biegał w Dzień Pański i na tym koniec.
Zamierzałem potwierdzić to wieczorem u lorda Birkenheada,
jeszcze zanim zostałem wezwany przed tę inkwizycję.
Nie bądź impertynencki.
Impertynencja jest tam, gdzie próbują wpłynąć na człowieka, by zadał kłam wierze.
Wręcz przeciwnie, Liddell. Apelujemy do twej wiary.
W twój kraj i w twego króla. Do twej lojalności.
Dobrze mówisz. Za moich czasów najpierw był król, a potem Bóg.
A wojna końca wojen była gorzkim tego świadectwem.
Bóg stworzył kraje. Bóg stwarza królów
i zasady rządzenia.
I te zasady mówią, że Dzień Pański należy do niego.
A ja dopilnuję tej zasady.
Panie Liddell.
Jesteś dzieckiem swej rasy... tak jak i ja.
Mamy wspólne dziedzictwo, wspólne więzy i wspólną... lojalność.
Czasami musimy ponosić ofiary
w imię tej lojalności
i bez nich nasze oddanie koronie jest bez wartości.
Dla ciebie nadszedł właśnie
taki czas.
Sir...
Bóg wie, że kocham mój kraj.
Ale nie mogę złożyć tej ofiary.
Wejść!
Wasza Wysokość... Lord Lindsay.
Wasza Wysokość, Cadogan, panowie.
Wybaczcie, że wtargnąłem w ten sposób,
ale jestem w pełni świadom dylematu Erica.
Przepraszam za śmiałość, ale chciałbym zaproponować rozwiązanie.
Proszę.
Tak.
Inny dzień, inny wyścig.
Co, do diabła, ma to znaczyć?
W gruncie rzeczy jest to bardzo proste.
Bieg na 400 metrów. Jest w czwartek.
Ja już mam medal.
Więc może Eric mógłby zająć moje miejsce w tym biegu?
To znakomity pomysł.
Czy możemy pozwolić na zmianę dyscypliny w tak krótkim czasie?
To sprawa dla komitetu.
Komitet to my.
Uważam, że to bardzo dobry pomysł.
David?
Ci, którzy są za, niech powiedzą "tak".
Tak.
Liddell?
- Andy, ja... - Nie ma o czym mówić, stary.
Wszystko, byle cię zobaczyć na bieżni.
Tak.
A więc załatwione.
Drażliwa sytuacja, George.
Dzięki Bogu za Lindsaya. Już myślałem, że ten chłopak nas pobije.
Bo nas pobił, F.E.
- I dzięki Bogu. - Nie bardzo rozumiem.
Ten chłopak, jak go nazywasz, to człowiek o mocnych zasadach
i prawdziwy atleta.
Jego prędkość to tylko przedłużenie jego siły życiowej.
Próbowaliśmy oderwać jego talent od niego samego.
Ze względu na dobro kraju.
Żaden wzgląd nie jest tego wart.
A najmniej duma narodowa obciążona poczuciem winy.
ATLETA: "NIE BĘDĘ BIEGAŁ W NIEDZIELĘ!"
BÓG PRZED KRÓLEM
SZKOT UCIEKA PRZED BIEGIEM NA 100 METRÓW
"Lindsay ustępuje Liddellowi".
"400 metrów dla szkockiego dezertera".
"Pachnie fanatyzmem - podaje oficjalne źródło".
"Człowiek z zasadami - mówi prymas".
"Powinniśmy być dumni".
- A więc to jest Stadion Olimpijski. - Właśnie tak, Sam.
To tak jak byśmy tam byli, prawda?
Lepiej! Zważywszy, że jestem persona non grata.
Aha.
Jak w zegarku, panie Abrahams. Świetna robota.
Jeśli teraz nie wygramy, to nigdy.
Czy jest wszystko, Sam? Wszystko, czego potrzeba?
Tak.
Teraz tylko potrzeba nam niedzieli.
KOŚCIÓŁ SZKOCKI
Czytanie z księgi Izajasza, rozdział 40.
Oto
narody są jak kropla wody u wiadra,
uważa się je za pyłek na szali.
Niczym są przed Nim wszystkie narody,
znaczą dla Niego tyle co nicość
i pustka.
On możnych obraca w niwecz,
unicestwia władców ziemi.
Czy nie wiesz tego?
Czyś nie słyszał?
Pan - to Bóg wieczny,
stwórca krańców ziemi.
On się nie męczy
ani nie nuży.
Młodzik!
Najstarsza sztuczka świata.
Wiem, Sam.
On dodaje mocy zmęczonemu
i pomnaża siły
omdlałego.
Lecz ci, którzy zaufali Panu,
odzyskują siły,
otrzymują skrzydła
jak orły.
Biegną
bez zmęczenia,
idą
bez znużenia.
Pamiętasz, stary, kiedy pierwszy raz wpadliśmy na siebie?
Jechaliśmy razem taksówką, pamiętasz?
Przy tobie czułem się
sędziwy, obarczony, zgorzkniały...
Nawet lepszy.
Przekalkulowałem się.
Ty, Aubrey,
jesteś dla mnie najpełniejszym człowiekiem.
Jesteś dzielny,
współczujący,
życzliwy.
Zadowolony człowiek.
To twój sekret.
Zadowolenie.
Mam 24 lata i nie znam tego uczucia.
Zawsze gonię za czymś, a nie wiem nawet za czym.
Aubrey, stary. Boję się.
Sam i ja harowaliśmy na to, kłóciliśmy się, zmuszali...
Dzień po dniu.
Widziałeś nas - śmiałeś się, mogę się założyć.
Niezależnie od pogody.
Szaleńcy.
I po co?
Na dwusetce zostałem daleko z tyłu.
W półfinale dałem się nabrać Paddockowi.
Za godzinę znów tam będę.
Podniosę oczy i spojrzę w dół tego korytarza,
wąski pas i 10 samotnych sekund na usprawiedliwienie całego mojego istnienia.
Ale czy mi się to uda?
Aubrey, znam strach przed przegraną.
Ale teraz prawie boję się wygrać.
Drogi panie Abrahams.
Proszę, wybacz, że nie przyszedłem obejrzeć biegu.
Choć bardzo bym chciał.
Jednak wierzę i mam nadzieję, że wygrasz
bieg na sto metrów.
Proszę, idź z pełną determinacją.
I pamiętaj
schylić głowę od pierwszego kroku.
Dobrze się rozgrzej,
a po wystrzale rzuć się na całego.
Użyłbym starych, sprężystych butów z sześcioma kolcami.
Serdecznie życzę powodzenia.
Z poważaniem, Sam Mussabini.
PS: Proszę, przyjmij ten amulet.
Mój stary ojciec ręczył za niego.
Nie żaI ci, Ericu, że nie jesteś tam razem z nimi?
Aha.
Ale nie mam wątpliwości, że słusznie postąpiłem.
Wasza Wysokość, oto pan Bowman ze Stanów Zjednoczonych.
Panie Bowman.
Pan Murchison.
I pan Watson z Nowej Zelandii, już się znacie.
- O, tak. Jak się pan miewa? - Bardzo dobrze, dziękuję.
To dobrze.
- Pan Paddock. - Ach, pan Paddock.
Całą drużynę zapraszam na kolację w moim klubie w Londynie.
Jeśli pan wygra, ja płacę, jeśli wygra Abrahams, pan płaci, zgoda?
Sir, ubił pan dobry interes.
Stoi.
- Powodzenia. - Nawzajem, sir.
Panie Scholz.
A oto nasz Harold Abrahams.
- Powodzenia, Abrahams. - Dziękuję, sir.
Niech pan zrobi, co w pana mocy. Nic więcej nie oczekujemy.
- Powodzenia, Abrahams. - Dziękuję.
Charlie!
Charlie, Charlie!
Głowa w dół.
Uważaj na pierwszy krok.
Pójdź na całego.
Harold!
Synu.
Harold!
Zostaw go. Biedak jest wykończony.
- Ale on wygrał! - Właśnie.
Pewnego dnia, Monty, sam wygrasz.
Zobaczysz, jak trudno to przełknąć.
Proszę.
Przed chwilą dzwoniła pani Abrahams.
Miała telefon z Paryża od Daily Express.
Pan Harold. On wygrał!
Kazała mi pani powiedzieć, że wygrał!
Dziękuję bardzo, Bill.
Panienko, za 15 minut podniesienie kurtyny.
Wygrał, sir.
Dziękuję, Matthews.
"Triumf Abrahamsa".
"Lekkoatleta z kolegium Caius zdobywa niebieską wstęgę olimpijską".
Tak jak oczekiwałem.
Zawsze mówiłeś o sobie, że jesteś bezwzględny. Twardy.
Trochę samotnik, jak ja.
Ale tak naprawdę to jesteś miękki jak wosk.
Przejmujesz się.
Przejmujesz się rzeczami, które są naprawdę ważne.
Gdybyś taki nie był, omijałbym cię z daleka.
Wiesz, dla kogo tam dzisiaj wygrałeś?
Dla nas!
Dla siebie i starego Sama Mussabini.
Czekałem na to 30 cholernych lat.
Harold!
Czuję się jak pępek świata.
A jeśli świat nie ma nic innego do roboty
jak pójść spać, to niech go diabli wezmą!
Bo dziś świat należy do nas,
do ciebie i do mnie,
i nikt nam tego nie odbierze.
Więc jak już masz, czego chciałeś,
idź do domu do swojej dziewczyny i zacznij wreszcie żyć.
Tak?
Za Sama Mussabini.
Największego trenera świata.
Zamów następnego.
Chodź, Sam. Idziemy do domu.
Bieg finałowy na 400 metrów.
Powodzenia. Zobaczymy się po wyścigu.
Co wiemy o tym Liddellu? Może nam zaszkodzić?
Nic z tych rzeczy. To krótkodystansowiec.
Już biegł dzisiaj dwa razy. Padnie.
Po prostu rozłóżcie siły i czekajcie.
Po 300 metrach nastąpi u niego rigormortis.
Będziecie go musieli holować.
Powodzenia, Taylor.
- Uważaj na Liddella. - Trener mówi, że żaden kłopot.
LiddelI próbuje sobie coś dowieść.
To coś, czego taki facet jak trener nigdy nie zrozumie.
Przepraszam.
Jennie!
USA! USA! USA!
W starej księdze jest zapisane: "Tego, który mnie uszanuje,
ja uszanuję".
"Powodzenia. Jackson Scholz."
Więc skąd bierze się siła,
aby wytrwać do końca biegu?
Z wewnątrz.
Dalej, Liddell!
Jennie,
wierzę, że Bóg stworzył mnie w pewnym celu.
Ale dał mi też dar szybkości.
I kiedy biegam,
czuję, że sprawia Mu to przyjemność.
A czy te stopy w pradawnych czasach
Stąpały w Anglii po zielonych wzgórzach?
CHŁOPCY WRACAJĄ DO DOMU
A czy Najświętszy Baranek Boży
Pasał się w Anglii na jej pastwiskach?
A czy wspaniałe boskie oblicze
Zabłysło światłem wśród chmur na wzgórzach?
I czy powstała tu Jerozolima
Poniżej ciemnych szatańskich młynów?
Andy. On wygrał.
Co takiego, staruszku?
Zbił ich z nóg.
HAROLD OŻENlŁ SlĘ Z SYBIL,
ZOSTAŁ NESTOREM BRYTYJSKIEJ LEKKOATLETYKI
I ZMARŁ W STYCZNIU 1978.
ERIC LIDDELL, MISJONARZ,
ZMARŁ W OKUPOWANYCH CHINACH POD KONIEC II WOJNY ŚWIATOWEJ.
CAŁA SZKOCJA POGRĄŻYŁA SIĘ W ŻAŁOBIE.
Napisy dla Visiontext: Basia Howard
POLISH [DM]